قلبم را عاشق کردی زود پر زدی

تنها می دانم که باید نوشت    که نوشتن مرا آرام کند  خدایا دیگر نمی دانم چه درست است

نمی دانم که آیا این هم امتحانی است از سویت؟! نمی خواهم دیگر نموتونم...می دانم که

تنها خود مقصرم...... می دانم خواهم ایستاد محکم  در برابر ناملایمات اگر خدایا تو راهم

نداشتم آن وقت چه؟؟؟؟ خدایا تو این  زمونه همه به فکر خویشن دیگر قلبها  را نمی توان

شناخت *   محبتها  *  عشق ها  *   همه وهمه خریدنی شدند...  ای کاش  در آن دوران که

عشق ها واقعی * محبتها وفادار بودند.

 اگر خوشت امد نظر یادتون نره

روزی توی شهری تو را دیدم خندیدم ، مردم همه گفتند؛ او

 دیوانه است ، روزی دیگر تو را دیدم دگرگریه کردم ، مردم

 گفتند؛ او عاشق است

حال که تو را می بینم می خندیدم و گریه می کردم ، مردم

 گفتند : او " عاشق دیوانه " است ..

خواستم زندگی کنم راهم را بستند ...

خواستم راه عشق بروم گفتند گناه است ....

خواستم به ستایش روی آورم گفتند خلاف است ...

گریستم گفتند کودکانه است ....

خندیدم گفتند دیوانه است ...

و حال که هیچ نمی گویم می گویند ؛

عاشــــــــــــق است

دل !.....

دل شيشه اميد است به او دست نزنيد ، مي شكند

آنجا آتشكده عشق است ، خاموش نكنيد آنجا را ، سرزمين عجايب است خوب

تماشا كنيد

باز هم از درون سينه صدايي مي آيد در آنسوي سينه چيزي حركت مي كند در

آنجا عضوي مي لرزد ،كيست كه در آنجا صدا مي كند؟ چيست در آن طرف سينه

مي لرزد ؟ چه چيز است كه آرام آرام در حركت است؟

يك دل !

آري يك دل ، دنياي بزرگي در يك سينه كوچك ، عالم با عظمتي آكنده از اسرار

نهان ،آتشكده شكوهمندي كه پر از شعله و حركت ويك سرزمين عجيب و پر

ماجرا. راستي كه دل موجود عجيبي است گاهي سركش و شعله ور وزماني فرو

خفته و خاموش. آنجا جلوه گاه اسرار حق است آنجا آفريننده نقش هاي زيبايي

از حقايق آسماني و روحاني است .خداي بزرگ عشق را آفريد تا چهره حيات و

همه مظاهر خلقت در نظر انسان خاك نشين زيبا جلوه كند وآنگاه دل را آفريد

تا قرار گاه اين هديه بزرگ آسماني گردد وگاهي از عشق سيه چشمي به فرياد

آيد.

دل سرزمين عجيبي است از آنجا مهر و وفا مي بارد ،كينه و حسد مي لرزد ، پر از

محبت و وفاست ويا آكنده از نفرت و بي زاري . گاهي دستخوش انديشه هاي

مقدس و آسماني مي گردد و زماني اسير هوس هاي اهريمني مي شود ونمي

دانم اين دل ، اين يك عضو كوچك چه كرده است كه مدام از اين رو به آن رو

مي شود گاهي از غم مي نالد و گاهي از شادي ميشكند

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است.

         «دلشکـــــــــــــــــــــــسته »               

یه شب که داشتم تو خیابون های شهرعشق قدم می زدم گذرم افتاد به

 قبرستان شهر عشق ، خیلی تعجب کردم تا چشمم کا ر می کرد

 قبر بود پیش خودم گفتم یعنی اینقدر دلشکسته و مرده وجود داره ، همین

طور که می رفتم متوجه یه دلشکسته شدم که انگار تازه خاک شده بود

 جلو رفتم و دیدم روی سنگ قبر چند تا برگ افتاده و کنار قبر نشستم و

براش دعا کردم وقتی برگا رو زدم

 کنار دیدم اون دل دل همون کسی بود ، که باعث شد دل من خیلی وقت

پیش ها بمیره .... آره دست تقدیر این طور خواست اونکی که دل من و شکسته بود ؛

 حالا یه کسی پیدا شده  که باعث بشه

دل اون و  بشکنه !

اگر دبیر بینش بودم ؛ بعد از خدا تورا می پرستیدم ، اگر دبیر شمیمی بودم

چنان وجودم را در وجودت حل می کردم که هرگز تجزیه نشود ؛

 اگر دبیر ریاضی بودم به تو نشان می دادم که چگونه شعاع نگاهت از

مرکز قلبم می گذرد ؛ اگر دبیر ورزش بودم توپ نگاهم را در دروازه ی

قلبت گل می کردم

 اگر دبیر جغرافیا بودم به همه می گفتم که خوش آب و هوا ترین نقطه

جهان  آغوش گرم توست ؛

 اگر دبیر تاریخ بودم نشان می دادم عشق شیرین و فرهاد نقطه ی

کوریست در مقابل عشق و من و تو ؛ اگر دبیر خارجه

 بودم فریاد می زدم I love you… .

شاگردی از استادش پرسيد:" عشق چست؟ "

استاد در جواب گفت: " به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور.

اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی! "

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت

. استاد پرسيد: "چه آوردی؟ "
و شاگرد با حسرت جواب داد: " هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم

 و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم ."

استاد گفت: " عشق يعنی همين! "

 شاگرد پرسيد: " پس ازدواج چيست؟ "

استاد به سخن آمد که : " به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور.

اما به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی! "

شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت . استاد پرسيد:

 که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: " به جنگل رفتم

 و اولين درخت بلندی را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم،

 باز هم دست خالی برگردم."

استاد باز گفت: " ازدواج هم يعنی همين!! 

  هوا ترست به رنگ هواي چشمانت
دوباره فال گرفتم براي چشمانت
اگر چه كوچك و تنگ است حجم اين دنيا
قبول كن كه بريزم به پاي چشمانت
بگو چه وقت دلم را ز ياد خواهي بر د
اگر چه خوانده ام از جاي جاي چشمانت
دلم مسافر تنهاي شهر شب بو هاست
كه مانده در عطش كوچه هاي چشمانت
تمام آينه ها نذر ياس لبخندت
جنون آبي در يا فداي چشمانت
چه مي شود تو صدايم كني به لهجه موج
به لحن نقره اي و بي صداي چشمانت
تو هيچ وقت پس از صبر من نمي آيي
در انتظار چه خاليست جاي چشمانت
به انتهاي جنونم رسيده ام اكنون
به انتهاي خود و ابتداي چشمانت
من و غروب و سكوت و شكستن و پاييز
تو و نيامدن و عشوه هاي چشمانت
خدا كند كه بداني چه قدر محتاج ست
نگاه خسته من به دعاي چشمانت...

خداوندا

تو میدانی که انسان بودن وماندن در این دنیا

چه دشوار است چه زجری می کشد

آنکس که انسان است و از احساس سرشار

 بنویسید : کینه.

 بنویسید : نفرت.

 بنویسید : غصه.

 بعد گفت : امشب تمام اینها را تمرین کنید.

 تمرین کنید که فردا ببینم. فقط به یاد داشته باشید که درس امروز ، درس زندگی است.

 فردا با افتخار دفترم را روبه رویش گذاشتم.

 با خودکار قرمز بر تمامی صفحات خط کشید :

 رج زده ای. قبول نیست . امشب دوباره بنویس.

 دوباره.

 سه بار ه و

  ده باره.

  مقبول نبود.

  از روی حرص روی دست همکلاسیم را نگاه کردم.

 نه به قصد تقلب بل برای یادگیری.

  نوشته بود :

  کینه                           نفرت                           غصه

  مهر                           گذشت                           شادی

  مهر                           گذشت                           شادی

  مهر                            گذشت                           شادی

 . . .                             . . .                              . . .

  بهترین نمره کلاس برای او بود.

  و من شکست خورده مشق معلم 

  و بازی زندگی

شاگردی از استادش پرسيد:" عشق چست؟ "

استاد در جواب گفت: " به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور.

اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی! "

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت

. استاد پرسيد: "چه آوردی؟ "
و شاگرد با حسرت جواب داد: " هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم

 و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم ."

استاد گفت: " عشق يعنی همين! "

 شاگرد پرسيد: " پس ازدواج چيست؟ "

استاد به سخن آمد که : " به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور.

اما به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی! "

شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت . استاد پرسيد:

 که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: " به جنگل رفتم

 و اولين درخت بلندی را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم،

 باز هم دست خالی برگردم."

استاد باز گفت: " ازدواج هم يعنی همين!! 

ما قسمت عاشقانه هم بوديم

فقط بلد نبوديم

با افكار عاشقانه خود                             

بلند بلند

سكوت كنيم

شاگردی از استادش پرسيد:" عشق چست؟ "

استاد در جواب گفت: " به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور.

اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی! "

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت

. استاد پرسيد: "چه آوردی؟ "
و شاگرد با حسرت جواب داد: " هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم

 و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم ."

استاد گفت: " عشق يعنی همين! "

 شاگرد پرسيد: " پس ازدواج چيست؟ "

استاد به سخن آمد که : " به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور.

اما به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی! "

شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت . استاد پرسيد:

 که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: " به جنگل رفتم

 و اولين درخت بلندی را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم،

 باز هم دست خالی برگردم."

استاد باز گفت: " ازدواج هم يعنی همين!! 

            دوستدار همه شما : عاشق تنها  

گویی که بارامیزند امشب به قلب ساده ام

امشب نباید بگذرد   کامشب زپا افتاده ام

من شهر خود را برده ام  تا اوجها تا آسمان

امشب ولی دل را به یک شهر پراز غم داده ام

آرام من بگذر از این شهر غریب و آشنا

یک لحظه خوبم خوب من  یک لحظه مست از باده ام

بنگر مرا این قلب من   من شاید اینجا نیستم

من یک نگاه پر زغم   من ساده ای دلداده ام

ای آشنای خوابها    بگذر زخواب و زود باش

من پشت درب خوابها  در انتظار استاده ام

من ازيك شكست عاشقانه مي ايم .بگذاريد همه براي اين اعتراف تلخ سرزنشم كنند.به نظر من  عشق نه براي زندگي كردن است نه براي دوباره ماندن. ميگويند از صبح بنويس از افتاب سوزان ومن چگونه از خورشيد بنويسم وقتي تمام وقت باران اشكهاي چشمانم راشسته است.همه دلشان نقشهاي مثبت مي خواهد وادمهاي خوشحال اما من گمان ميكنم اين خيلي خوب است كه نميتوانم اداي ادمهاي خوشحال را در بياورم.بي ستاره ام زرد وبي كس باطعم معطر بهار كه حضورش تنها معجزه لحظه هاي تنهاي من است.قيمت وفا شايد گران تر از ان بود كه بهانه دوست داشتني زندگيم ازعهده داشتنش برايد.سقف اعتماد تعميري است مدام چكه ميكند اغوش ترانه ها همچنان از عطر تن او كه بايد باشد خالي است.نمي توانم باورش كنم نه رفتنش ونه ماندنش را.مهم نيست تمام سر زنشها را دوست دارم به بهانه تنها تولد حقايق غم انگيزي   كه درد را به درد مي اورد واتش را ميسوزاند.اين دل  ديوانه هميشه يك  ادم مغرورحقيقي  داشته است.اگر ترانه هايم ثمره تخيل بود به جنون نمي رسيد اعتراضي نيست كسي كه به او نمي رسد به جنون رسيده از او راضي است.خلاصه غم سنگيني ست اگر سرنخواستن دلي دعوا باشد.اما هميشه حق با برنده ها نيست مي شود در عين بازنده بودن سر بلند بود واو را از كوچه هاي  دنيا گداي كرد.راستي قرار بود حقيقتي بگويم سخت ا ست بي علاج ست دانستنش ادم را كم كم مي كشد گريه شبانه مي اورد اما همين است خبر ناگوار و واقعي است او يكي را جز من داشت. سكوت ميكنم تا به اخرين خاكسترهاي ارزوي بر باد رفته ام ابرو مندانه باشد گريه ميكنم باشكوه مثل اقيانوس بلند مثل اورست او نميشنود ونميداند كه ماه خوشبختي مشترك همه بي ستاره هاست.يك سوا�