به تصویرت نگاه می کنم
تصویرت ساکت ترین آهنگ است
کجاست طراح چهره ات تا دستانش را سجده کنم
زیبایی را با چه دقتی بر صورتت نقاشی کرده است
کجاست طراح رفتارت تا پایش را ببوسم
وقار را با چه دقتی بر چشمهایت کاشته است
کجاست طراح قلبت تا جانم را فدایش کنم
لبخند را با چه ظرافتی بر لبهایت نهاده است
لبخندت از آسمان نقره می ریزد
وقتی لبخند می زنی ای طبیب
تمام قلبم درمان می یابد
بی آنکه کسی بداند
الهه ای در آنسوی آبها
شفایم داده است
گاه مسافت زیباست
اما
میان منو تو راهی نیست
تو همینجایی
جایگاهت در سینه من است
این صدا را می شنوی؟
صدای قلبم تکرار وردیست که نام تو را می خواند
مرا در وسعت قلبت جایم ده