...تو چه داني که پس هر نگه ساده ي من

چه جنوني٬چه نيازي٬چه غميست..

يا نگاه تو٬که پر عصمت و ناز٬بر من افتد

چه عذاب و ستمي ست

دردم اين نيست ولي

دردم اين است که من بي تو دگر

از جهان دورم و بي خويشتنم

پو پکم! آهو کم!

تا جنون فاصله اي نيست از اينجا که منم...!

نــازنیــن....

دلــم هــوای بــودنیهــایـــت را کــرده..

گــفتــه بــودم نــفــسهــایم بــی هــوای تــو بـغــض مــی شــوند..

و از گـــوشـــهء چــشــمــم مــی بـــارنــد؟؟؟؟

نـمــی دانـــم چــنـــدبــار بــرای هـــوای ابــریـــت گــریــســتــــم....

و تـــو بــر ســرم فــــریــاد کــشــیــدی کـه نـبـــار و مــن بـــاز بـــاریــدم....

نمی دانم جرمم چه بود که اینگونه باید مجازات می شدم!!!؟؟؟

نمی دانم که در این غربت تنهایی چگونه سر کنم

فقط می دانم که دیگر نباید قلب خود را بازیچه کنم

در دنیایی که پر از دروغ و نیرنگ است عاشقی را جایی نیست

عشق را در کفنی سفید پوشانیدند و به خاک سپردند

و بر تن زشتی و پلیدی لباسی زیبا و رنگین کردند...!!!!!!

شکستم غرورم

گسستم همه بندبندوجودم

تاکه چه شود؟خودندانم خودندانم

بازآی

بازآی ای رفته از برم

باشددوباره زین راه گذرم

گر نخواهی زین من این گذرم

من نیز دگرباره بگذرم

عجب بزمیست این سحرم

خدا داند که بی تو درگذرم

همین باشد زین من خبرم

تا که تو آیی و نماند اثرم

بیدار باش

من با سبدی پر از بوسه می آیم

و آنرا قبل از چیدن ستاره های قلبت روی گونه هایت می کارم

تا بدانی ای خوبم دوستت دارم